وَ لِلَّهِ عَلَى النَّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَيْهِ سَبِيلًا « 1 » يعنى : « از جهت خداست بر مردم حجّ بيت معلوم هركس را استطاعت و توانايى آن باشد » . وَ مَنْ كَفَرَ فَإِنَّ اللَّهَ غَنِيٌّ عَنِ الْعالَمِينَ « 2 » . و « هر كس كافر شود خداى عز و جلّ غنى است از عالميان » . يعنى ، ضرر كافر شدن او عايد به اوست . و خداى عز و جلّ از طاعت مطيعان مستغنى است . و از حضرت صادق عليه السّلام منقول است [ 26 ب ] كه ، « اعرابيى كه ملاقات كرد با حضرت رسول اللّه صلّى اللّه عليه و إله گفت « 3 » : خ يا رسول اللّه ! من بيرون آمدم و ارادهء حجّ داشتم ؛ از من فوت شد و من مردىام مالدار . پس ، مرا امر كن به چيزى كه بكنم از مال خودم ، كه برسم به اجر كسى كه حجّ كرده [ باشد ] « 4 » . خ پس ، حضرت رسول صلّى اللّه عليه و إله ملتفت به جانب او شد و گفت : خ نگاه كن به اين كوه ابو قبيس . « 5 » اگر ابو قبيس از براى تو طلاى سرخ باشد و آن را انفاق كنى در راه خدا ، نمىرسى به آنچه رسيده به او حج‌ّكننده خ . پس ، فرمود كه ، حاجّ هرگاه شروع كرد در تهيهء خود ، چيزى برنمىدارد و نمىگذارد مگر آنكه مىنويسد خداى عز و جلّ جهت او ده حسنه ، و محو مىكند از او ده گناه ، و بلند مىگرداند از جهت او ده درجه . هرگاه بر مركب خود سوار شد نمىگذارد قدمى و برنمىدارد ، الّا آنكه مىنويسد خداى عز و جلّ جهت او مثل آن . پس ، هرگاه طواف خانه كرد ، بيرون مىرود از گناهان ؛ و هرگاه سعى ميانهء صفا و مروه كرد ، بيرون مىرود از گناهان ؛ و هرگاه وقوف به عرفات كرد ، بيرون مىرود از گناهان ؛ پس ، هرگاه وقوف به مشعر كرد ، بيرون مىرود از گناهان ؛ پس ، هرگاه رمى جمار « 6 » كرد ، بيرون مىرود از گناهان . پس ، مىشمرد حضرت رسول صلّى اللّه عليه و إله اينچنين موقف موقف را ، كه هرگاه به‌جا آورد حاجّ ، بيرون مىرود از گناهان . پس ، فرمود : كجاست تو را كه برسى به آنچه مىرسد به آن حاجّ ؟ » و حضرت صادق عليه السّلام فرمود كه ، « چهار ماه گناهان بر او نوشته نمىشود ، مگر آنكه

--> ( 1 ) . آل عمران : 97 . ( 2 ) . آل عمران : 97 . ( 3 ) . در اصل : « و گفت » ، كه « و » حذف شد . ( 4 ) . از مر افزوده شد . ( 5 ) . كوهى است مشرف بر مكّه از جانب شرق كه صفا بر آن باشد - جهان‌نامه ، ص 55 . ( 6 ) . جمع « جمره » است ، به معنى سنگريزه .